အစိမ္းေရာင္ေန႔သစ္မ်ား



(၁)
ဒီေန႔က သူမဘ၀အတြက္ အဆံုးအျဖတ္ တစ္ခုကို ေသခ်ာေပါက္ ရင္ဆိုင္ ရေတာ့မွာမို႔ စိတ္ေတြ လႈပ္ရွား ေနမိတာေတာ့ အမွန္ပင္။ ဟန္ခ်က္မညီခ်င္တဲ့ ေျခလွမ္းေတြကိ္ုေရြ႕လ်ားေလွကားေတြေပၚမွာ အျဖတ္ သူမအတြက္ ပိုနီးလာေလ မသိမသာ ရင္ ေမာရေလပါပဲ။ ေလယာဥ္ေပၚမွာလဲ စိတ္အေတြး ေတြက မၿငိမ္သက္ခဲ့ . . .
“သမီးခ်ဳိ ကိုယ္နဲ႔ ခ်စ္သူျဖစ္ေနတဲ့သူနဲ႔ သြားေတြ႕ရ တာပဲ ဘာေတြမ်ား ေၾကာက္စရာရွိလို႔လဲ”
သူငယ္ခ်င္းေပါင္း ေပါင္းတဲ့ မာမီအေျပာကို အေျဖျပန္မေပးခဲ့ မာမီမသိဘူးေနာ္။ သူမ အတြက္ အရမ္းခက္ခဲၿပီး စြန္႔စားရတယ္ဆိုတာကို သူမနဲ႔ သူဟာ တကယ္ေတာ့ တရား၀င္ခ်စ္သူေတြ မဟုတ္ၾကေသးေပမယ့္ ေရွ႕အနာဂတ္အတြက္ ေဆြး ေႏြးခန္းေတြက ဘယ္က ဘယ္လိုတရား၀င္ၿပီး ေျမာက္သြားလဲမသိ။ သူမ စိတ္ထဲသူ႔ကို ခ်စ္သလိုလို မခ်စ္သလိုလိုနဲ႔ . . .
သူမရဲ႕ မာမီက “ခ်စ္ခြန္းခ်ဳိ”ဆိုတဲ့ သူ႔သမီးကို ၾကည့္ေနတတ္သူမို႔ သူမေျပာင္းလဲျခင္းကို သတိ ထားမိေနတာ ၾကာလွၿပီေပါ့။ သူမရဲ႕ ရင္ခုန္သံနဲ႔ ပတ္ သက္ၿပီး အရြယ္ေရာက္လာတကည္းက နားစြင့္ေန တဲ့ မာမီက ပြင့္လင္းစြာ တိုင္ပင္ဖို႔ တံခါးေတြ ဖြင့္ထား ေပးတယ္။
သို႔ေပမယ့္ သူမဘက္က မာမီကိုဖြင့္ေျပာျပခြင့္ ရဖို႔ တစ္စံုတစ္ဦးဆိုတာမရွိခဲ့။ သူမအတြက္ အလုပ္ ထဲမွာ ႏွစ္ျမႇဳပ္ၿပီး အခ်ိန္အားရင္ေတာ့ စာေရးဖို႔ ဗလာ စာရြက္ေတြနဲ႔ ေဘာပင္ေတြကို ခံုမင္မိတယ္။ အခန္း ေအာင္းၿပီး ဘ၀၊ ဒႆနနဲ႔ အခ်စ္၀တၳဳေတြေရးတဲ့ သူမကို မာမီက ေလွာင္ၿပံဳးၿပံဳးတယ္။ ေနာက္က် ေတာ့လည္း အားေပးတာပဲ။
သူမကို ႏွလံုးသားမရွိဘဲနဲ႔ ႏွလံုးသားခံစားမႈ ေတြ ေရးေနတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာ . . .ဒါေတြကို မာမီ မသိပါဘူး။ စာေရးတဲ့သူဟာ ကိုယ္ပိုင္ခံစားခ်က္ အျပင္၊ အငွားခံစားလို႔လည္းရတယ္ဆိုတာ လြယ္ လြယ္ေလး . .
သူမ၀တၳဳေတြ စပါလာေတာ့ မာမီက အံ့ေတြ ၾသလို႔ အေဖကိုလည္း သိေစခ်င္တယ္ ဒါေပမယ့္ အေဖက သူ႔သမီး စာေရးတာကို စိတ္၀င္စား မွာ မဟုတ္သလို အေဖနဲ႔ မာမီၾကားက အဆီးအတား တစ္ခုကို မေက်ာ္ရဲပါ။ ေခတ္မီတဲ့ မိသားစု အသိုင္း အ၀ိုင္း ၾကားမွာ အေမဟာ မာမီျဖစ္သြားၿပီး အေဖက ေတာ့ သူ႔ကို အေဖလို႔ပဲ ေခၚတာကို လက္ခံ ခဲ့တယ္။ အေဖကေတာ့ သူမနဲ႔ အနည္းငယ္ေ၀းၿပီး မာမီကို ေတာ့ အရာရာအားကိုးၿပီး ပိုနီးခဲ့တယ္။ အေဖနဲ႔ မာမီၾကားက ညႇိမရတဲ့ ဇာတ္လမ္း တစ္ပုဒ္က အေဖနဲ႔ သူမကို ပိုၿပီး ေ၀းကြာသြားေစခဲ့ တယ္။ ဘိုဆန္ၿပီး ေခတ္မီပါတယ္ဆိုတဲ့ မာမီက တကယ္တမ္းေတာ့ သမီးနဲ႔ လင္သားအေပၚ တာ၀န္ ေက်သူ၊ အေနေအးၿပီး ျမန္မာဆန္လွပါတယ္ ဆိုတဲ့ အေဖက ႐ိုးသားမႈကို ေဖာက္ထြက္ၿပီး မာမီ ေနာက္ ကြယ္မွာ တိတ္တိတ္ေလး ေျခ႐ႈပ္ေနခဲ့သူ။
မာမီနဲ႔ အေဖစကားမ်ားၾကရင္ အသံဆူလြန္း တဲ့ မာမီကို လြန္တယ္လို႔ ထင္ခဲ့ၿပီး ဘာတစ္ခြန္းမွ မေျပာဘဲ ေခါင္းငံု႔ေနတဲ့ အေဖ့ကို သနားပိုေနမိေသး တယ္။ မာမီရဲ႕ စကားတခ်ဳိ႕ကို နားမလည္ႏိုင္ေပမယ့္ အဲဒီေန႔ေလာက္ ေဒါသထြက္တာကိုလည္း တစ္ခါမွ မျမင္ဘူးခဲ့၊ အေဖက “ေတာ္ေတာ့”လို႔ ေျပာေလ မာမီက . . .
“ငါရွက္တယ္ နင္ငါ့ကို အၿပီးသတ္သြားပါလား ငါနင့္ကို အရမ္းအထင္ေသးတယ္ သြားခုထြက္သြား” ဆိုၿပီး ေမာင္းထုတ္တယ္။ အေဖက ဘီ႐ိုထဲက အိတ္ တစ္အိတ္ထဲ အ၀တ္အစားတခ်ဳိ႕ ပစ္ထည့္ၿပီး ထြက္ သြားတယ္။ မာမီက ကုတင္ေပၚမွာ ေမွာက္ၿပီး တ႐ႈံ႕ ႐ႈံ႕ငိုတယ္။ အေဖ သူမကို လိုက္ရွာေသးလားေတာ့ မသိဘူး။
မာမီဆီကိုလာေတာ့ မာမီက သူမကို ဖက္ငို တယ္။ “ခ်စ္ခြန္းခ်ဳိ သမီးအေဖ မာမီ့ကို အရွက္ ခြဲတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏွင္ထုတ္လိုက္ၿပီ ငါ့သမီး မာမီကို အျပစ္မတင္နဲ႔ေနာ္ မာမီ သမီး အေဖကို ရင္ထဲက ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ခ်စ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မာမီ့ ကို ရက္စက္တယ္။ သမီးေလး မာမီ့ကို ဘာမွမေမးပါ နဲ႔ေနာ္။ ငါ့သမီးကိုလည္း သူမခ်စ္ဘူး ေမ့ပစ္ရမယ္ ေနာ္ သမီး”
သူမ မာမီကို သနားသြားတယ္။ မာမီမႀကိဳက္ တဲ့ ေမးခြန္းေတြ သူမမေမးခဲ့ဘူး။ ေနာက္မွ သိရတာ အေဖက သူ႔လက္ေအာက္၀န္ထမ္းေကာင္မေလး နဲ႔ ၿငိစြန္းၿပီး ကိုယ္၀န္ေတာင္ရွိသြားသတဲ့ ဒါကို အေဖ က သူ႔အျပစ္သူ ၀န္ခံသလိုလိုနဲ႔ သူတာ၀န္ရွိေၾကာင္း ေကာင္မေလးကို မယူရင္ မေထာက္ပံ့ရင္ ဟိုဘက္ ကလည္း တရားစြဲအရွက္ခြဲမွာျဖစ္ေၾကာင္း သိရ တယ္။
အေဖက “၀ုန္း”ဆိုၿပီး ဒီအေၾကာင္းေတြ ႐ုတ္ တရက္ ဖြင့္ေျပာလာေတာ့ ဘာမွမသိခဲ့တဲ့ မာမီက အံ့ၾသၿပီး ၀မ္းလည္းနည္း ေဒါသေတြလည္း ျဖစ္လာ တာေပါ့။ မာမီ့အသိုင္းအ၀ိုင္းက ဘယ္လို လက္ခံႏိုင္ ပါ့မလဲ။ အစကတည္းက အေဖနဲ႔ ယူတာေတာင္ သိပ္လက္ခံခ်င္ခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ကေလး တစ္ေယာက္လို အိမ္ေပၚက ဆင္းသြားလိုက္တာ။ အေဖ သတင္းအစအနမရခဲ့ဘူး။ ေနာက္ ေျခာက္ ႏွစ္အတြင္းမွာ အေဖ သူ႔မိန္းမနဲ႔ နယ္လိုက္သြားၿပီး နယ္မွာပဲ ဆံုးသြားတယ္ဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ အေဖက ပန္းနာရင္က်ပ္ရွိတယ္။ အေအးခံလို႔မရ ဘူး။ သူ႔မိန္းမေနတဲ့ ေနရာက ေတာင္ေပၚေဒသ ခ်င္း ျပည္နယ္ဘက္မွာ။
မာမီကေတာ့ အေဖ ေမြးေန႔ေရာက္တိုင္း ခုခ်ိန္ ထိ ၀တၱရားမပ်က္ ကုသိုလ္ဒါနျပဳလုပ္ေပးေနဆဲပါ။ မာမီဟာ အေဖ့ကို အရမ္းယံုၾကည္ခဲ့တယ္။ ယံုၾကည္ ရလြန္းသူရဲ႕ ျပစ္ဒဏ္ခတ္မႈလို မာမီခံစားခဲ့ရတာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ဘယ္ေမ့ေပ်ာက္ေနႏိုင္ပါ့မလဲ။ ဒါ ေၾကာင့္ မာမီက လြတ္လပ္စြာ ေရြးခ်ယ္ခြင္ေ့ပးထား ေပမယ့္ ေယာက်္ားဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ။ မယံုရဘူးဆိုတဲ့ လက္သံုးစကားကို သံုးေလ့ရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူမဘ၀ဟာ တစ္ေယာက္တည္းေပမယ့္ အထီး က်န္ေနတယ္လို႔ေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္မထင္မိဘူး။
အထီးက်န္ျခင္းဟာ အေတြးမရွိတဲ့သူလုပ္စရာ အလုပ္မရွိတဲ့သူေတြအတြက္ေလ သူမကေတာ့ ဘ၀အတြက္ စာေတြေရးမယ္၊ အလုပ္ေတြလုပ္မယ္ အဲဒီ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ အထီးက်န္ခံစားမႈကို လံုး၀ မေၾကာက္ရြ႕ံခဲ့ပါ။ ေနာက္တစ္ခုက လက္ထပ္ၿပီးရင္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အရင္ကလိုခ်စ္ေသး ရဲ႕လား၊ ပိုခ်စ္လာလား၊ ပိုေလ်ာ့သြားသလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းက ေခါင္းထဲမွာ အႀကိမ္ႀကိမ္ပဲ။ အရင္က မာမီနဲ႔အေဖ အဆင္ေျပေနတာေတြ ျမင္လာရေတာ့ ခ်စ္ၾကတယ္လို႔ ထင္တယ္။ ေနာက္မွ အေဖ့ရဲ႕ ဟန္ေဆာင္မႈေတြကို ျမင္လာရေတာ့ မာမီ့ကို ကိုယ္ ခ်င္းစာမိတယ္။ အေဖက ဟန္ေဆာင္ၿပီး မာမီ့ကို ပို ခ်စ္ၿပီး ပိုဂ႐ုစိုက္လာတယ္ဆိုတာသိသာတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ အေဖဟာ ဟန္ေဆာင္ျခင္း၊ အတတ္ပညာကို ေကာင္းေကာင္းမတတ္ခဲ့လို႔သာ ဒီလို ပံုမွန္မဟုတ္တဲ့ လိုက္ေလ်ာျခင္းေတြ ျပဳလုပ္ ရင္းကေန မာမီ့အတြက္ သံသယ၀င္ေစခဲ့တာေလ။
ခ်စ္လို႔ အနစ္နာခံတာ ခ်စ္လို႔ လိုက္ေလ်ာတာ မဟုတ္ဘဲ သူ႔ေနာက္ကြယ္က ဇာတ္လမ္းကို မသိ ေအာင္ အကာအကြယ္တစ္ခုျဖစ္ေစခဲ့တာ အေဖ့ အမွားပဲ။ မာမီရဲ႕ အဆိုအရ ခ်စ္လို႔လုပ္ေပးတာပါ။ ခ်စ္ လို႔လိုက္ေလ်ာေပးတာပါဆိုတာ တဖက္လူကို စိတ္ ဓာတ္ေရးရာအရ အႏိုင္ယူလိုက္တာပါတဲ့။ ပ်က္စီး ေစတဲ့ အျပဳအမူမပါ၀င္ဘဲ အခ်ဳိနည္းနဲ႔ တိုက္ခိုက္ သိမ္းပိုက္ဖို႔ ႀကိဳးစားဟန္လုပ္ေနတယ္လို႔ မာမီက မွတ္ခ်က္ခ်တယ္။
ေနာက္ အိမ္ေထာင္ေရးၿငီးေငြ႕ ျခင္းဆိုတဲ့ ေဖာ္ ျမဴလာဟာ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ၾကား သက္တမ္း မေစ့ခင္ဆိုက္ေရာက္လာမွာပဲ။ ဒါကို ႀကိဳတင္တား ျမစ္ပိုင္ခြင့္မရွိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကာကြယ္ဖို႔ နည္းပရိ ယာယ္ေတြလိုအပ္တယ္ဆိုတာေတာ့ မာမီသိထား တယ္။ ဒါေပမယ့္ မာမီ့ရဲ႕ ကာကြယ္ေရးလက္နက္ ေတြ ခ်မသံုးခင္မွာ အေဖဆီက ၿငီးေငြ႕သံမၾကားရဘဲ ရင္ခြင္ေျပာင္းသြားတဲ့အေဖ့ကို မာမီဘယ္လိုခြင့္ လႊတ္ႏိုင္မွာလဲ။
အခ်စ္က အိမ္ေထာင္ေရးရဲ႕ အဓိကအက်ဆံုး အေျခခံအခ်က္ပဲတဲ့ ဒါဆို အေဖဟာ မာမီ့ကို မခ်စ္ ေတာ့လို႔လားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို မာမီက ေခါင္းခါ တယ္။မာမီက “မာမီေရာ သမီးအေဖေရာ ခ်စ္ေန တုန္း သံေယာဇဥ္ရွိေနတုန္းပါ။ အိမ္ေထာင္သက္ ၾကာလာရင္ ႀကိဳးေတြဟာ ေမာင္ႏွမသံေယာဇဥ္နဲ႔ ေတာင္ ပိုခိုင္ၿမဲလာတတ္တယ္။ သမီးအေဖက ေနရာသစ္တစ္ခုကို အေျပာင္းအလဲအေနနဲ႔ အႀကီး အက်ယ္သာယာသြားတာပါ။ သာယာ႐ံုတင္မကဘူး တာ၀န္ယူမႈေတြပါ ပါလာေတာ့ သမီးပဲစဥ္းစားၾကည့္ ေလ။ မာမီဘယ္လက္ခံႏိုင္မလဲ။ မာမီဘက္က ၀တၱရားမပ်က္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါကို သမီးသေဘာေပါက္ တယ္မဟုတ္လား”
မာမီဆိုလိုရင္းကို သူမေခါင္းၿငိမ့္လိုက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူမဘ၀မွာ ခ်စ္သူဆိုတဲ့ ပံုရိပ္ေတြ ရွိခဲ့ဖူးေပမယ့္ သူမလည္း သာယာခဲ့႐ံုသက္သက္ပါ။ တကယ့္ရင္ထဲက ႏွစ္ႏွစ္ကာကာဘာမွ်မရွိခဲ့။ လက္ ေဆာင္ေလးေတြ အျပန္အလွန္ေပးတာ၊ ဖုန္းဆက္ ၾကတာ၊ ဟိုနားဒီနားသြားတာေတြဟာ ဘ၀မဟုတ္ ပါလားလို႔ သူမသိတယ္။ မာမီက သူမအေပၚနား လည္တယ္။ သူ အေဖနဲ႔ ကြဲခဲ့ေပမယ့္ ေယာက်္ား ေတြ အားလံုးကို သိမ္းႀကံဳးမမုန္းသလို အထူးသျဖင့္ သူမအေပၚလြတ္လပ္စြာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ကို ကိုယ္ပိုင္ ဥာဏ္နဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခိုင္းထားတယ္။
ေနာက္ဆံုး မာမီေရွ႕မွာတင္ သမီး ဘယ္ ေယာက်္ားကိုမွ ကိုယ့္ရင္ထဲက ႏွလံုးသားနဲ႔ ခ်စ္မရေတာ့ဘူးလို႔ ၀န္ခံခဲ့တယ္။ သူမ စိတ္ထဲလည္း ၀မ္း နည္းလာသလို ခံစားလာရတယ္။ ဒီအခ်ိန္ ဒီအရြယ္ မွာ ကိုယ္ေရာ စိတ္တူ တစ္စံုတစ္ဦးကိုေတာ့ သူမ ႏွလံုးသားနဲ႔ ခ်စ္ၾကည့္ခ်င္တယ္။ အရင္ရည္းစားကိုေတာ့ ဆက္လက္ဟန္မေဆာင္ခ်င္ေတာ့သလို တစ္ေယာက္ထဲလည္းေနလို႔ျဖစ္တာမို႔ လမ္းခြဲလိုက္တယ္။
မာမီေမးတိုင္း ေတြ႕ေပးဖို႔ အစီစဥ္မရွိလို႔ ျငင္းခဲ့ တယ္။ မာမီက လာစပ္တဲ့သူေတြနဲ႔ ေတြ႕ေပးမယ္ဆို တိုင္းလည္း ျငင္းပယ္ခဲ့တယ္။ မာမီက ငါ့သမီးေလး ခ်စ္ခြန္းခ်ဳိႏွစ္သက္မယ့္သူ ဒီကမၻာမွာ မေပၚေသးဘူး ထင္တယ္လို႔ဆိုတယ္။
ဟုတ္မွာပဲ သူမ သူငယ္ခ်င္းေတြေတာင္ ကေလးတစ္ေယာက္ေတာ့ အနည္းဆံုးရေနၾကၿပီ။ မာမီ အိမ္ေထာင္ျပဳေတာ့ ႏွစ္ဆယ့္သံုးတဲ့ သူမက ႏွစ္ဆယ့္ငါးရွိေနၿပီ။ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ဆိုတာ ေသခ်ာရွာေဖြဖို႔ မလိုဘူးလို႔ထင္တယ္။ ေသခ်ာ အံ၀င္ခြင္က်ရွာေဖြၿပီးမွ ရတဲ့အခ်စ္သည္လည္း ခိုင္ ၿမဲလာမွာမဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာလွတယ္။

(၂)
“မာမီ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္ကို ဘယ္လို ယံုရမလဲ။ ခ်ဳိ႕ကို လူတစ္ဦးက ခ်စ္ခြင့္ေတာင္းဆိုေန ၿပီ အဲဒီလူကို ခ်ဳိမျမင္ဘူးဖူး”
သူမ အေမးကို မာမီက ရင္ဘတ္ဖိရင္းဗုေဒၶါ ဘုရားေရလို႔ တလိုက္တယ္။
“ငါ့သမီးက မျမင္ဘူးဘဲ ဘယ္လိုမ်ားဆံုၾကတာလဲ”
“ခ်ဳိ႕သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေန သိၿပီး ဖုန္းဆက္ လာတယ္။ ဖုန္းနဲ႔စကားေျပာၾကတယ္။ ေနာက္ ခ်ဳိ ကို သံေယာဇဥ္ျဖစ္ၿပီး သေဘာက်ေၾကာင္းေျပာတယ္။ သူက အခု ႏိုင္ငံျခားကုမၸဏီတစ္ခုမွာ ကြန္ပ်ဴတာSectionပိုင္းမွာ အလုပ္လုပ္ေနပါတယ္။ ခ်ဳိနဲ႔သူ စကားေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ မာမီ ခ်ဳိ ခုခ်ိန္ထိ ခန္႔မွန္းရသေလာက္ သူဟာ လူ ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္သလို လူေတာ္လည္းျဖစ္ လိမ့္မယ္ထင္တယ္”
မာမီက သူမကိုၾကည့္ၿပီး ၿပံဳးတယ္။
“မာမီ ဘာၿပံဳးတာလဲ”
“သမီး သူ႔ကို စိတ္၀င္စားေနၿပီ”
“ဟာ မဟုတ္ေသးပါဘူး မာမီကလဲ”
“မျမင္ဘူးေသးတဲ့ သူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ဒီေလာက္သိၿပီဆိုရင္ လံုေလာက္တဲ့ အေျခခံအခ်က္ ရွိလို႔ပဲခ်ဳိ သမီးဦးေႏွာက္နဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခိုင္းထားၿပီးသားပဲ ႏွလံုးသားအစစ္ကိုရေအာင္ရွာ၊ ၿပီးရင္ ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္ ဆင္ျခင္သံုးသပ္။ကိုယ္ေရြးခ်ယ္လိုက္ၿပီဆိုရင္ ေတာ့ မွားမွား၊ မွန္မွန္ သမီးဘ၀ကို တည့္မတ္ေအာင္ ေတာ့ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ရမယ္။ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ဆို တာ သြားတဲ့လမ္းေၾကာင္းခ်င္း၊ အေတြးခ်င္းကေတာ့ တူညီႏိုင္မွ အေကာင္းဆံုးပဲ လူကို ယံုၾကည္လို႔ရ သြားရင္ေတာ့ သူ႔အခ်စ္ကို ယံုၾကည္လို႔ ရႏိုင္ပါ တယ္”

မာမီကေျပာၿပီး မီးဖိုထဲ၀င္သြားတယ္။ သူမကို အေတြးေတြ ဆက္ေတြးေစဖို႔ ထားခဲ့တယ္။ သူမ ဘက္မွာ သူ႔ကို ယံုၾကည္ေစဖို႔ခြန္အားေတြက သူ႔ အေပၚမွာပဲ မူတည္ေနတယ္လို႔ထင္တယ္။ သူနဲ႔ စကားေျပာရင္ေတာ့ မသိမသာ သူမရင္ေတြ လွပ္ ကနဲ ျဖစ္သြားတတ္တာေတာ့ သိတယ္။ စကားေျပာ ရင္ မၾကာခဏ သူမကို ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ေစတတ္ သလို သူကိုယ္တိုင္လည္း လြတ္လပ္စြာစကားေျပာ ခြင့္ကို ခံုမင္ေနပံုရတယ္။
“ခ်ဳိ မင္းဟာ အူတူတူေလးေပမယ့္ တကယ္ ေတာ့ ထက္ျမက္တဲ့မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ပါ။ ကိုယ္က မင္း႐ိုးသားတာနဲ႔ ပြင့္လင္းတာကို သေဘာ က်တယ္။ သူမ်ားအေပၚ စီးပိုးၿပီး စကားေျပာတာ မဟုတ္ေပမယ့္ မင္းက မဟုတ္မခံပံုစံဆိုတာ ကိုယ္ သိတယ္။ အားနာတတ္သလို အေကာင္းျမင္စိတ္ရွိ တယ္။ မိသားစုကိုခ်စ္တယ္။ ဂ႐ုစိုက္တယ္။ အား နည္းသူကို ကူညီခ်င္တယ္။ အလုပ္လုပ္တယ္။ ဘ၀ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရွိတယ္။ ေနာက္ စာေရးသူလည္း ျဖစ္ တယ္.။ ဒါေတြဟာ ကိုယ္မင္းကို ခ်စ္သြားေစဖို႔ အဓိ က အေျခခံအေၾကာင္းအရင္းေတြပဲ ခ်ဳိ။ အေတြးတူ သလို သြားခ်င္တဲ့လမ္းေၾကာင္းခ်င္းလဲ တူတယ္ ေလ။ ခ်ဳိ႕ကို နားလည္ေပးဖို႔ ႀကိဳးစားထားသလို အျပန္ အလွန္နားလည္ရင္း ဘ၀ကို အတူလက္တြဲေလွ်ာက္ ခ်င္တယ္။ မင္းကို ျမတ္ႏိုးတန္ဖိုးထားစြာခ်စ္ပါတယ္”
သူ႔အသံကို နားထဲမွာ ၾကားေယာင္ရင္း သူမ ရင္ထဲလဲ တစ္မ်ဳိးခံစားေနရတာကို သိခဲ့တယ္။ သူမ တို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ႐ုပ္ရည္ကို ျမင္ဘူးခ်င္ေပမယ့္ ဓာတ္ပံုပို႔ဖို႔ကို မေျပာ မိေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားသလိုပဲ။ သူက သူမ အေၾကာင္းကိုသာ သိၿပီး လံုး၀မျမင္ဘူးေၾကာင္း ၀န္ ခံထားတယ္။ သူမကလည္း သူ႔ပံုကို ေတာင္းဖို႔ စိတ္ ကူးမရွိ။ သူကလည္း ဒီကေန႔ တိုးတက္ေနတဲ့ ေခတ္ ႀကီးမွာ ကြန္ပ်ဴတာ အီးေမးလ္နဲ႔ပို႔ၿပီး စာေရးဖို႔၊ ဓာတ္ ပံုပို႔ဖို႔ လံုး၀စိတ္ကူးမရွိပဲ ဖုန္းကိုသာ ဘယ္ေလာက္ ကုန္ကုန္ နားေတြပူလာေအာင္ထိ ေျပာေနခဲ့တယ္။
အခ်စ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ အံ့ၾသဆန္းၾကယ္ စရာေကာင္းသလဲဆိုရင္ အသံနဲ႔တင္ မသိစိတ္ေတြ မွာ ေပ်ာ္၀င္ေနၾကၿပီ။ ဒါကို မာမီေျပာတဲ့ ႏွလံုးသားနဲ႔ ခံစားလို႔ရတဲ့ ရင္ခုန္မႈကို ေခၚမလား။ သူမတို႔ ခုလို ခံစားလို႔ရႏိုင္တာကို အခ်စ္စစ္လို႔ နာမည္တတ္လို႔ ရၿပီလား။
သူမ သူ႔ကို တိက်တဲ့အေျဖမေပးႏိုင္ေသးပါ။ တကယ္တမ္းေတြ႕လိုက္ရမွ ေမွ်ာ္မွန္းတာနဲ႔ လံုး၀ တျခားစီ ကြဲလြဲေနၿပီဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။ သူမ ရဲ႕ ညစဥ္အေတြးေတြထဲမွာ ပံုရိပ္ေတြတစ္ခုၿပီးတစ္ခု ၀င္ေရာက္လာတယ္။ သူဓာတ္ပံုမပို႔တာက ေသခ်ာ ေပါက္အားနည္းခ်က္ တစ္ခုခုရွိလို႔လားဆိုတဲ့ အေတြးေတြ ၀င္ေရာက္လာေတာ့ သူမရဲ႕ အိပ္ေပ်ာ္ မယ့္ အခ်ိန္ေတြအကန္႔အသတ္မဲ့သြားခဲ့တယ္။
(၃)
သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေလလႈိင္းထဲမွာ မက္ခဲ့တဲ့ အိမ္မက္ေတြဟာ အခ်ိန္တန္သြားၿပီ ထင္ပါရဲ႕ Asia ကို အလုပ္ေတြနဲ႔ ေရာက္လာတဲ့သူက ေတြ႕ဆံုရေအာင္ သူမကို ခ်ိန္းတယ္။ သူမဘက္ကလည္း ကုမၸဏီအလုပ္ ခရီးစဥ္နဲ႔ စင္ကာပူဖိလစ္ပိုင္ ဘန္ေကာက္ကို သြားရမယ္ဆိုေတာ့ သူမဘက္က လည္း ေခါင္းၿငိမ့္ လိုက္တယ္။
မာမီကို ဖြင့္ေျပာေတာ့ သူမသေဘာကို နား လည္တဲ့ မာမီက ထံုးစံအတိုင္း ဦးေႏွာက္ေရာ ႏွလံုး သားေရာ အလုပ္လုပ္ပါလို႔ မွာလိုက္တယ္။
ခုဆိုရင္ သူဟာ ေလဆိပ္မွာ သူမကို ေစာင့္ ႀကိဳေနေလာက္ၿပီေပါ့။ အ၀တ္အစားကအစ ဘာ၀တ္မယ္လို႔ ဘာမွမေျပာထားၾကတဲ့အတြက္ လာႀကိဳမယ့္သူဟာ သူမကို ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ရွာမလဲ။ ရင္ေမာသလို ရင္လည္းခုန္မိတယ္။ အင္မီဂေရးရွင္း မွာ ျဖတ္အၿပီး သူမအိတ္ေတြရွိရာကို ေလွ်ာက္လာ ခဲ့တယ္။ ဘ၀မွာ ရင္ခုန္ရဆံုး ေျခလွမ္းေတြနဲ႔အတူ ႀကိဳသူေတြရွိတဲ့ဘက္ မ်က္လံုးေ၀ွ႔ၾကည့္လိုက္တယ္။ သူမမွားသြားၿပီလားလို႔ ျဖတ္ကနဲ ေတြးမိတယ္။ တကယ္တမ္းဆို သူဟာ ႀကိဳမယ့္သူ သူမကို သိ ေအာင္ေတာ့ ႀကိဳးစားသင့္တာေပါ့။ ခုေတာ့ တစ္ ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္မျမင္ဘူးဘဲဘယ္လိုရွာမလဲ။
အိတ္ကို ေရြးၿပီး ႀကိဳတဲ့သူေတြထဲရွာမိတယ္။ သူမကို လွမ္းၾကည့္ေနတဲ့ တစ္စံုတစ္ဦးကို ေတြ႕ရ တယ္။ အက်ႌအျဖဴ ေဘာင္းဘီနက္ျပာနဲ႔ နက္တိုင္ အစင္းေလးနဲ႔ သူ႔ကို သူမလည္း ျပန္ၾကည့္ေနမိ တယ္။ သူလား . . .
ေျခလွမ္းေတြက တျဖည္းျဖည္းနီးလာတယ္။ သူက သူမထြက္လာရာ မွန္တံခါးေပါက္ဘက္ ေလွ်ာက္ လာတယ္။ ေျခလွမ္း ဆယ္လွမ္းေလာက္အကြာမွာ သူ သူမကို လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲၿပံဳးျပတယ္။
ေနာက္ သူမကို လက္ကမ္းေပးတယ္။
အိုး သူ ေသခ်ာသြားၿပီလား။
သူဟာ တကယ္ကို ေခ်ာေမာလွပမေနေပမယ့္ ၾကည့္ ေကာင္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္ေပါ့။
“ခ်စ္ခြန္းခ်ဳိ ေနေကာင္းတယ္ေနာ္”
သူ႔ရဲ႕ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ စကားသံကို ေခါင္းၿငိမ့္လိုက္ တယ္။ သူမကို သူ ဘယ္လိုသိေနခဲ့လဲဆိုတဲ့ အေမး ကို
“မေန႔ညကမွ အသည္းအသန္ခ်ဳိ႕ဘေလာ့ကို ရွာၿပီး ၾကည့္ခဲ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းကေျပာတယ္ ခ်ဳိ ဘေလာ့ မွာ ဓာတ္ပံုတင္ထားတယ္လို႔။ ကိုယ္က လာႀကိဳရမွာ ဆိုေတာ့ မျမင္ဘူးလို႔မျဖစ္ဘူး”
“ေၾသာ္ ကြၽန္မတို႔တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ျမင္ဖူး ေအာင္ ဘာလို႔မႀကိဳးစားခဲ့ၾကပါလိမ့္ေနာ္”
“ကိုယ္က ႐ိုး႐ိုးသားသားနဲ႔ အမွန္တကယ္ခ်စ္တာကို လိုခ်င္တာေလ For Me You Like a doll, You Like aToy”

ဆိုၿပီးသေဘာက်စြာရယ္ေမာပါတယ္။
သူမလည္း မထင္မွတ္ဘဲ သူ႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ရင္း ရယ္ေမာမိတယ္။
သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ညေတြဟာ အရင္က ထက္ ပိုလင္းလာသလို ခံစားရတယ္။
___________
မာမီေရ ခ်ဳိ ဦးေႏွာက္ေရာ ႏွလံုးသားေရာ အလုပ္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ သူက ခ်ဳိထင္ထားတာထက္ ကို ေတာ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး ခ်ဳိ႕ကိုလည္း ဂ႐ု စိုက္ပါတယ္။ ခ်ဳိေက်နပ္မိတယ္မာမီ။
ခ်ဳိ သူ႔ကို အေျဖအတိအက်ေပးျဖစ္သြားမယ္ ထင္ပါရဲ႕ ခ်ဳိနဲ႔သူ အခုဘာေတြလုပ္ေနလဲသိလား။ သူ လုပ္ေနတဲ့Green နဲ႔ ဆိုင္တဲ့ လုပ္ငန္းေတြ၊ ေဆြး ေႏြးပြဲေတြမွာ ခ်ဳိတို႔ႏွစ္ေယာက္ အတူလုပ္ျဖစ္ၾက တယ္။ ခ်ဳိ႕အလုပ္ေတြကိုလည္း သူကူညီတယ္။ ခ်ဳိ စာေတြလည္း ပိုေရးျဖစ္တယ္။
ေနာက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ဆို ဖိလစ္ပိုင္က ကြၽန္း ငယ္ေလး ဘက္သြားမယ္။ အဲဒီမွာ ေျမဆီလႊာ ပ်က္စီးထိန္းသိမ္းမႈကို ကာကြယ္ဖို႔ ႀကိဳတင္ျပင္ ဆင္ေနၿပီ။ အဲဒီပေရာ့ ဂ်က္မွာ ခ်ဳိပါ ပါ၀င္ခြင့္ရလို႔ ၀မ္းသာတယ္မာမီ။ ၿပီး ရင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္Greenကို ထိန္းသိမ္းတဲ့ အေနနဲ႔ သစ္ပင္ေတြ စိုက္ပ်ဳိးၾကဦးမွာ။ ဒီမွာGreenေတြကို ဦးစား ေပးတဲ့ စာအိတ္ေတြ၊ ေစ်း၀ယ္အိတ္ေတြကို သံုး လာၿပီ။ အ၀တ္စအိတ္၊ ခ်ည္အိတ္ေတြက ေျမဆီလႊာ ဆံုး႐ႈံးမႈကို သက္သာေစတယ္။Green ကို အၿမဲ အမွတ္ရေနေစဖို႔ ေၾကာ္ျငာဆိုင္းဘုတ္ေတြ လက္ ကမ္းေတြကအစ အစိမ္းေရာင္ကို သံုးထားၾက တယ္။
ခ်ဳိလည္းျမန္မာျပည္ကို ျပန္ေရာက္ရင္Greenဦးစားေပးလုပ္ငန္းေတြကို ေဆာင္ရြက္ခ်င္တယ္။ ခ်ဳိ တို႔ တိုင္းျပည္က ပူတယ္မဟုတ္လား။ မႏၲေလး ေတာင္ဆိုရင္ အပင္ေတြမ်ဳိးျပဳန္းတာၾကာလွေပါ့။ က်ဳံးေဘးက ကုကၠိဳပင္ႀကီးေတြကို လြယ္လြယ္ကူကူ ခုတ္ပစ္တာလည္း ႏွေမ်ာတယ္။ မႏၲေလးေတာင္ တက္အပင္ပြားေလးေတြယူၿပီး စိုက္ဖို႔စိတ္ကူးတယ္။ ဒီမွာ အသီးအရြက္ေတြကို ၿခံက်ယ္တဲ့သူေတြက အိမ္တင္စိုက္ပ်ဳိးၿပီး ကိုယ့္ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေစ်း သက္သက္သာသာနဲ႔ ျပန္ေရာင္းေပးတယ္။ Not Spray ဆိုၿပီး တံဆိပ္တပ္ေရာင္းတယ္။ က်န္းမာ ေရးအတြက္လည္း ေကာင္းတယ္။ သန္႔ရွင္းလတ္ ဆတ္တယ္။ ဒါမ်ဳိးစနစ္ေတြမ်ားလာရင္ သယ္ယူပို႔ ေဆာင္ေရးစရိတ္သက္သာၿပီး အိတ္ေဇာေငြ႕ ထြက္ ႏႈန္းလည္း ေလွ်ာ့နည္းလာမယ္။ အဲဒီအတြက္ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ကို ထိန္းသိမ္းရာလည္း ေရာက္တယ္။ အနည္းစုကေန အမ်ားစုျဖစ္လာရင္ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈ ပိုမ်ားလာေလပဲ။
မာမီ လည္း အိမ္ထဲမွာ အပင္ေတြကို႐ႈပ္လို႔ ဆိုၿပီး ေလွ်ာက္မခုတ္နဲ႔ေနာ္။ ဒီမွာေတာ့ အပင္ ေတြကို အရမ္းတန္ဖိုးထားၾကတယ္။ အိမ္ရဲ႕ ေျမပို ေနရာေတြမွာGreen Grass ေတြ စိုက္ပ်ဳိး ထားၾက တယ္။ အိုေကေလ မာမီ ေနာက္မွဆက္ေရးမယ္။
ခ်စ္တဲ့
ခ်ဳိ
ေခတၱ စင္ကာပူ

အီေမးလ္က ပို႔တဲ့ စာေလးကို ဖတ္ၿပီး မာမီၿပံဳးေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
သူမကေတာ့ သူမရင္ခုန္သံကို ျပန္ေတြ႕ရလို႔ အရမ္း ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရပါတယ္။ ဖုန္းနံပါတ္ေလးတစ္ခုနဲ႔ ေလလႈိင္းထဲက ရင္းႏွီးခြင့္ရတဲ့ ခ်စ္သူရဲ႕ ပခံုးထက္မွာ ေႏြးေထြးျခင္းနဲ႔ စိမ္းေရာင္သေကၤတေတြကို သူမ မက္ေမာတယ္။
အစိမ္းေရာင္ဟာ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ စိမ္းကားျခင္းမဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ စိမ္းလန္းတဲ့အေတြး ေတြနဲ႔ စိမ္းလန္းတဲ့ ေျမကမၻာေန႔ေတြထဲ အတူလက္ တြဲေလွ်ာက္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အျပည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ အျပည့္ေတြနဲ႔ေပါ့။


ေခ်ာအိမာန္(မႏၱေလး)
၂၇.၆.၀၉
2:00PM



2 Responses to "အစိမ္းေရာင္ေန႔သစ္မ်ား":

nyikha2008 says:
အမွတ္တရေတာ႔ မဟုတ္ဘူးဗ်... မွတ္မွတ္ရရကို ေျပာခ်င္တာ... "အစိမ္းေရာင္ေန႔သစ္မ်ား" ဆိုတဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေလး ျမင္ကတည္းက စိတ္ဝင္တစား ဖတ္သြားမိတာ... အဆံုးထိ ဖတ္လဲၿပီးေရာ ... ရင္ထဲမွာ ... ဘာမွန္းမသိတဲ႔ ခံစားခ်က္ တစ္ခုခု ကို နစ္ေနေအာင္ ခံစားမိပါတယ္...။ အေရးအသားေရာ ဇာတ္လမ္းေရာ ဆြဲေဆာင္မႈ အျပည့္ရွိပါတယ္ ...။ မေခ်ာအိမာန္-မႏၱေလး ကို လဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...။ အားေပးေနပါတယ္...။ ေလးလဲေလးစားမိပါတယ္...။
သိဂၤါေက်ာ္ says:
ခုမွ ဖတ္ရလို႕ ... ဖတ္လို႕ ေကာင္းလိုက္တာ.. အားေပးေနမယ္ေနာ္...

မႏၱေလးႏွစ္၁၅၀ျပည့္အထိမ္းအမွတ္ကဗ်ာစာအုပ္မွကဗ်ာမ်ား


မၾကာခင္မွာမႏၱေလးႏွစ္၁၅၀ ၿပည္႔က်ေရာက္ေတာ႔မွာၿဖစ္ပါတယ္။
မႏၱေလး ႏွစ္၁၅၀ အထိမ္းအမွတ္ အတြက္ ထုတ္ေ၀တဲ႔ ကဗ်ာစာအုပ္ကေန၈ပုဒ္ ေရြးခ်ယ္တင္ေပးလိုက္တာပါ။
အေ၀းေရာက္သူမ်ားလည္း ၾကိဳဆိုရင္း ခံစားႏိုင္ၾကပါေစ။[ ဆက္ဖတ္ရန္ +/- ]








ယခင္အခါ


*တန္ေဆာင္းေတာ္ျပအိုးနဲ႔
ၿမိဳ႕ရိုးျမင့္နီၾကန္ၾကန္
က်ံဳးပတ္လို႔ရံ။
မင္းမင့္တို႔စံ၊ ခြန္ေပသည္ၿမိဳ႕ေက်း၊
*ေခါင္းေလာင္းသံသာသာနဲ႔
စည္ႀကီးသံဝါဝါနဲ႕
ယမန္ခါသည္လိုညွင္းတယ္
မင္းသံတဲ့ေလး။
*ေရႊထီးကတဝါဝါ
ဝဲလက္ယာေရႊက်ိဳင္းႏွင့္
သိုင္းဝင့္လို႕လာ။
*ဝန္ရွင္ေတာ္မဟာ
ျပည္ရြာလံုေရေအး
ေရႊေဗာင္းတင္ဆင္ကာနဲ႕
ေရႊေဝါ ညင္သာသာနဲ႔
ယခင္ခါ သည္လိုခင္းတယ္
မင္းဟန္တဲ႔ေလး။
ေဇာ္ဂ်ီ(မႏၱေလးၿမိဳ႕ႏွစ္၁၅၀ျပည့္အထိမ္းအမွတ္ကဗ်ာစာအုပ္မွ)






ေဘာင္းဘီဝတ္-နာရီစင္


*ျပႆဒ္ဦးထုပ္နဲ႔
ရွိဳးထုတ္တ႔ဲ ေရႊမန္းသား။


*အေၾကာင္းညီလို႕ကေတာ့
ေဆာင္းအမီ-ေဘာင္းဘီဝတ္ဖို႔
အားထုတ္မယ္ဗ်ား။
ကိုျငိမ္း- မႏၱေလး(မႏၱေလးၿမိဳ႕ႏွစ္၁၅၀ျပည့္အထိမ္းအမွတ္ကဗ်ာစာအုပ္မွ)






ဖီးနစ္ၿမိဳ႕


*၁၈၈၅-၁၉၄၈
အလံမ်ား လႊင့္ဖူးခဲ႕သလို
အလံမ်ားက်ခဲ႕။
*၁၈၈၅-၁၉၄၈
ဆည္းလည္းသံမ်ားသံခဲ႔သလို
ေသနတ္သံမ်ားညံခဲ့။
*ဒီမွာ
ရန္သူမ်ိဳး ၅-ပါး ျပဇာတ္မ်ား
ကပ္ႀကီး ၃-ပါး ေအာ္ပရာမ်ား။
*ဒီမွာ
ညကို ၾကယ္မ်ားျပန္လည္တပ္ဆင္ကာ
ျပာပံုထက္က အႀကိမ္ႀကိမ္ထ။
*ဘယ္ေတာ့မွ ပါေတာ္မမူတဲ႔စိတ္ဓာတ္က
ထီးျဖဴကိုမိုး ပလႅင္ကိုခံ။
*ဘယ္ေတာ့မွ ေနမဝင္တဲ႔ခ်စ္စိတ္က
သိုင္းကိုဆြဲ က်ိဳင္းကိုင္။
*သည္ေျမ သည္ေရ သည္ေလဟာ
ခႏၶာကိုယ္ကိုလည္ပတ္ ေသြးအုပ္စုတစ္စု။
*သည္ဂုဏ္၊ သည္အဆင္း၊ သည္အခ်င္းဟာ
အသက္ရွဴမႈအတြက္ အကူကိရိယာ။
*ငရဲမွာလည္း ခံဖူးခဲ႕သလို
နတ္ျပည္မွာလည္း စံဖူးခဲ႕ရာ။
*အခု.....
သင့္ေတာင္ပံအတြက္ ေရႊဆိုင္းတစ္ခ်ပ္
အလြမ္းနဲ႕ခတ္လို႕ လွဴဒါန္းလိုက္တယ္ဆိုပါစုိ႕။
စံၿငိမ္းဦး(မႏၱေလးႏွစ္၁၅၀ျပည့္အထိမ္းအမွတ္ကဗ်ာစာအုပ္မွ)






မီသေလာက္ မႏၱေလး


ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၇၃၁-ႏွစ္ဆိုရင္
မႏၱေလးအနွစ္ ၁၅၀-ဒင္ဒင္ျပည့္ၿပီေပါ့။
အႏွစ္ ၁၅၀-ဆိုတာ ဘာမွမၾကာပါလားရယ္လို႕
အေဆြေတာ္ ကဗ်ာဆရာေမာင္ၾကည္သာက ေျပာၾကားေပမယ့္
မႏၱေလးမဟုတ္တဲ႔ အကၽြႏုပ္အဖို႔
မင္းတုန္းမင္းတရားလည္း မဖူးခဲ့ဖူးပါဘူး။
သီေပါမင္းတရားထံလည္း မခစားခဲ႔ဖူးပါဘူး။
စုဖုရားလတ္နဲ႔လည္း မျငင္းခုန္ခဲ႔ဖူးပါဘူး။
ကေနာင္ တိုင္းတား ကင္းဝန္ တို႕နဲ႕လည္း
တုိင္းေရးျပည္ေရး မေဆြးေႏြးခဲ႔ဖူးပါဘူး။
စေလဦးပုည၊ လႈိင္ထိပ္ထားတို႕နဲ႕လည္း
Any Way၊ ယူနီစန္ကေဖး မထိုင္ခဲ႔ဖူးပါဘူး။
သူတို႔အေၾကာင္းေတြကိုေတာ့ စာထဲမွာသာဖတ္ရ
ဇာတ္ အၿငိမ့္ေတြမွာသာ ေနာက္ပိုင္း ေအာ္ပရာအေနနဲ႕သာ
ရာဇဝင္အူေပါက္ ကျပတတ္တာေလာက္ပဲ သိခဲ႔ရတာပါ။
ကၽြႏု္ပ္သိခဲ႔တာက ၁၉၈၀-ေနာက္ပိုင္း
မႏၱေလးရဲ့သမိုင္းပါ။
ဒုတိယ ျမနန္းစံေက်ာ္ေရႊနန္းေတာ္ႀကီးလည္း
ေပၚေပါက္လာၿပီ။
ေျမက်ံဳးက အုတ္က်ံဳးျဖစ္သြားၿပီ။
၁၂-ရုံးေစ်းခ်ိဳေတာ္က
၅-ထပ္ ၆-ထပ္ အဆင့္ျမင့္ေစ်းခ်ိဳျဖစ္သြားၿပီ။
၂-ထပ္တဲ႔ မပိုတဲ႕ တုိက္ေတြအၾကား
၇-ထပ္ ၈-ထပ္ ၉-ထပ္ မိုးေမွ်ာ္တိုက္ေတြေပၚလာၿပီး
ကြက္လပ္ေတြအစား
ပန္းၿခံေတြ၊ ကစားကြင္းေတြ၊ တိရိစၦာန္ရုံနဲ႕ တိုက္တာေတြေပၚလာၿပီး
တစ္လမ္းေမာင္း၊ ႏွစ္လမ္းေမာင္းေတြေပၚမွာ
ေနာက္ဆံုးေပၚကားေတြ၊ ဆိုင္ကယ္ေတြ၊ မတလေတြ
စက္ဘီးေတြ၊ ဆိုကၠားေတြ၊ ခ်ယ္ကာလီေတြ
စူပါမားကတ္ေစ်းေတြေပၚမွာ
ေစ်းဝယ္ေနၾကတာက ေဘာင္းဘီတိုဝတ္ေတြ
စကတ္ဝတ္ေတြ၊ သရီးစကြဲယားဝတ္ေတြ
မႏၱေလးၿမိဳ႕ႀကီးဟာ တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕စည္ကား
တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ တိုးတက္
ေနာင္ အႏွစ္ ၅၀ မွ အႏွစ္......၂၀၀ျပည့္ခဲ႕ရင္
ဟုတ္ကဲ့........အကၽြႏု္ပ္သားကပဲ
မႏၱေလးအေၾကာင္း ဆက္ေရးပါလိမ့္မယ္။
မင္းတင္ထြဏ္း(မႏၱေလးၿမိဳ႕ႏွစ္၁၅၀ျပည့္အထိမ္းအမွတ္ကဗ်ာစာအုပ္မွ)















အို......မေဝးဘူးေရာက္လုပါၿပီ


*မႏၱေလးေရႊၿမိဳ႕ တို႕ရတနာပံုေနျပည္
တင့္တယ္သာယာစည္ကား ဟိုတုန္းအခါကေလ
လြမ္းေတာ္မူလို႔ စာကိုစီတယ္......တိမ္နီ တိမ္ျပာ တိမ္ဝါေတြနဲ႔
အုတ္က်စ္ေက်ာ္ေအး မႏၱေလး
အလွမ္းမေဝးဘူးကြဲ႕ သြားရေအာင္။
*ဆိုးတဲ႕မိုက္တဲ႕ေနရာမွာ အတုမရွိဘူးလား
အတုမရွိေက်ာင္းေတာ္ကိုသြား၊
အကုသိုလ္အက်ိဳးေပးရာ မိုးလိုက္လို႔ရြာၿပီလား
ကုသိုလ္ေတာ္ကိုသြား၊
ေရႊေကာင္းေျပာင္ေျပာင္ ဝမ္းေခါင္ေခါင္တဲ႔လား
ေရႊေက်ာင္းႀကီးကိုသြား၊
ရန္သူဝိုင္းထား ထိုသူအား လြတ္ရာလမ္းမေတြ႕ဘူးလား
ရန္ကင္းေတာင္ေတာ္ဆီသြား၊
ရာဇဝင္ကို တုတ္ထမ္းၿပီး မေျပာခ်င္ဘူးတဲ႔လား
က်ံဳးနဲ႕နန္းေတာ္ဆီသြား၊
အသက္ကေလးရယ္တဲ႔ရွည္ေစလို
မန္းေတာင္ရိပ္ကို ခိုႏိုင္ၿပီလား။
*တစ္ေခ်ာင္းေရႊရယ္ ေျမာင္းေရငယ္မွပတ္သန္း
ေတာင္စဥ္ငယ္ထပ္ဇရပ္တန္းႏွင့္
လမ္းမေတာ္သာ သုဓမၼာမွာ
ရွစ္ရပ္လမ္းအသြယ္သြယ္
ပဥၥသဂၤါယနာတင္ခဲ႔တယ္။
*ေကာင္းက်ိဳးအေထြေထြကိုဆင္ျခင္
မုနိျမတ္စြာဘုရားကို ဦးတင္ခဲ႔တယ္
မန္းေလးဌာနီ တိုင္းေလးေရႊျပည္
အို.........မေဝးဘူး ေရာက္လုပါၿပီ။
*နႏၵာေရဝန္းရံခ ပတ္လည္သာ
ေရႊမန္းေတာင္ေတာ္သာ
အို........အို........အို...... ဆန္းပါလွ ၿမိဳ႕နန္းေရႊဝတိ ံသာ
သီခ်င္းတေအးေအးနဲ႔
(ဝိဇၨာလမ္းမဟုတ္ဘူး)
သိပၸံလမ္းကေန ေတာင္ဘက္ကိုခ်ိဳးသြားတဲ႕
စက္ဘီးအုပ္ထဲမွာ
လကမၻာေပၚ ေျခခ်ခ်င္တဲ႔ မႏၱေလးသားတစ္ေယာက္
စိတ္ကူးေတြအေတာင္ေပါက္ၿပီး
ၿမိဳ႕သစ္ဆီ ေတာက္ေလွ်ာက္နင္းသြားတယ္။
*ငါတို႕ မႏၱေလးမွ ဟုတ္ရဲ့လား.......။
ေမာင္နီဦး(မႏၱေလးၿမိဳ႕ႏွစ္၁၅၀ျပည့္အထိမ္းအမွတ္ကဗ်ာစာအုပ္မွ)






၂၀၀၉ - မႏၱေလး


မိုးထိအေဆာက္အဦေတြက တိမ္ကိုနမ္းရႈိက္
နာရီစင္ တျဖည္းျဖည္းပုဝင္သြား
ေျမႀကီးထဲ ကၽြံက်


ေကာင္မေလးေတြ ပိုလွလာတယ္
မာက်ဴရီညေတြပိုၿပီး သုခဘံုဆန္လာတယ္။


ပုလင္းသံ
ဖန္ခြက္သံ
ဇြန္းသံ၊ ခရင္းသံ
ႏႈတ္ခမ္းနီ
ေပါင္ျဖဴျဖဴ ဂါဝန္စကပ္
ေဒါက္ဖိနပ္ေရာင္စံု အကၿပိဳင္
ေငြနဲ႕ဝယ္ယူလို႔ရတဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ
ေငြနဲ႕ဝယ္ယူလို႔ရတဲ႕ အခ်စ္ေတြ
ေငြနဲ႕ဝယ္ယူလို႔ရတဲ႕ ကိုယ္က်င့္တရားေတြ
ေငြနဲ႕ဝယ္ယူလို႔ရတဲ႕ လူ႕ဂုဏ္သိကၡာေတြ။
မာနမႀကီးစမ္းပါနဲ႕
အႏုပညာဆိုတာကလည္း ေငြနဲ႕လုပ္မွအဆင္ေျပတာ
ေငြနဲ႕လုပ္တဲ႔ အႏုပညာမွလည္း
တန္ဖိုးထား အထင္ႀကီးခ်င္ၾကတာ။
အဲဒီအႏုပညာဆိုတာကိုလည္း
လူကံုထန္ေတြကပဲ ႏွစ္သက္ခံစားႏိုင္ၾကတာ။


လူေတြက ရိုေဘာ့စ္ျဖစ္
ရိုေဘာ့စ္ေတြက လူျဖစ္
ဂလိုဘယ္လ္ ကမၻာေခတ္ႀကီးထဲမွာ
ကဗ်ာေရးတဲ႕ ၿမိဳ႕သစ္သားကဗ်ာဆရာေတြခမ်ာမေတာ့


အင္တာနက္၊ ဆိုက္ဘာ၊ အီးေမးလ္
ကာလေပၚ စကားလံုးေတြ စီးခ်င္းထိုးရင္း
အိမ္ရွင္မရဲ့ မ်က္ေစာင္းဒဏ္
မရႈမလွခံေနၾကရတယ္။
ေမာင္သင္းေဝ(မႏၱေလးၿမိဳ႕ႏွစ္၁၅၀ျပည့္အထိမ္းအမွတ္ကဗ်ာစာအုပ္မွ)




MADE in MANDALAY


နန္းေတာ္ေရွ႕ဆရာတင္
ၿမိဳ႕မၿငိမ္း
အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖ
လူထုေဒၚအမာ လူထုဦးလွ
Dr. သန္းထြန္း ဦးေမာင္ေမာင္တင္
ဆရာၿခံဳ ေပၚဦးသက္
ေရႊဥေဒါင္း စိန္ေဗဒါ
ဦးရာဇာတ္ ကိုဗဟိန္း
ေဒၚေမရွင္ ဘြားဦးဇြန္း
Dr. ထြန္းေရႊ MA ေဒၚအုန္း
ေရႊမန္းတင္ေမာင္ ေဒၚၾသဘာေသာင္း
ရုိးဒီ(မႏၱေလးၿမိဳ႕ႏွစ္၁၅၀ျပည့္အထိမ္းအမွတ္ကဗ်ာစာအုပ္မွ)






အႏွစ္ "၁၅၀"မွတ္တမ္း


*ၿမိဳ႕ရိုး နဲ႕ က်ံဳးေရျပင္
သမိုင္းတြင္တဲ႕ စိတ္ဓာတ္။


*ေခတ္အဆက္ဆက္ အလင္းေရာင္နဲ႕
ကုန္းေဘာင္ျပဇာတ္။


သစ္ေန(မႏၱေလးၿမိဳ႕ႏွစ္၁၅၀ျပည့္အထိမ္းအမွတ္ကဗ်ာစာအုပ္မွ)




ကဗ်ာမ်ား

Posted on 1.5.09 by ChawEiMahn

စားခံလိုက္ရတဲ႔ဘ၀
ဂိမ္းထဲက
ရုတ္တရက္ထြက္လာတဲ႔
စက္ေသနတ္နဲ႔လူႀကီးက
အိတ္ေထာင္ထဲက
တစ္ေထာင္တန္ေတြကို
လွမ္းယူစားသြားတယ္......
Chat ထဲက
အမည္ဝွက္ နတ္မိမယ္က
ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးနဲ႔
သားေရအိတ္ထဲက ျခေသၤ့ေတြကို
ေကာက္ခါငင္ကာ ယူစားသြားတယ္...
ရပ္ကြက္ထဲက
ဆံပင္ရွည္ရွည္
ေဘာ္ဒီလွလွ မယ္မဒီေလးက
ေန႔တိုင္းေန႔တိုင္း အလီေတြလာရြတ္ျပလို႔
ေသတၱာထဲက အေမ့အသဲႏွလံုးကိုေပးလိုက္ရတယ္......
လက္ဖက္ရည္ မႀကိဳက္ပါဘူး
လံုးေနတဲ႔ ေဘာလံုးႀကိဳက္တာပါလို႔
အားတက္သေရာ ေျပာခဲ့မိပါမွ
အိမ္ျပန္လာေတာ့ ထိုင္စရာပါမလာေတာ့ဘူး
စီးေတာ္ယာဥ္ေလး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရွ႕
ငုတ္တုတ္က်န္ေနခဲ႔တယ္........[ ဆက္ဖတ္ရန္ +/- ]



စိတ္မပူနဲ႔ကိုယ့္လူ
ဘယ္သူမွ မကယ္ရင္ေန
ကိုယ္ကယ္မယ္ဆိုၿပီး
ဝတ္ျဖဴစင္ၾကယ္ကို
စံုလံုးပံု.........ၿခံဳကိုဝင္တိုးလိုက္ခါမွ.....
ျပန္စရာအိမ္မရွိေတာ့တဲ႔ဘဝ
ကဲ ဘာမ်ားေကာင္းေသးလဲ
အမွန္ေတာ့ ........
အစကေနအဆံုး
တကယ္မေကာင္းခဲ႔တာက
ကၽြန္ေတာ္ပါ........
ေခ်ာအိမာန္- မႏၱေလး




အယ္ဒီတာတစ္ေယာက္
မနက္ခင္းကတည္းက
ကိုယ့္ကိုယ္ကို
လမ္းေပၚတြန္းခ်ရ
ကားေပၚတြန္းတင္ရ
လက္ရန္းျမင္ ဆြဲတက္ရ
မျမည္ဘဲၾကားရတဲ႔ ဟြန္းသံနဲ႔
အလိုအေလ်ာက္ ေပါက္ကြဲေနတဲ႔အင္ဂ်င္နဲ႔။
နားထဲမွာ ဂ်င္ခနဲ
ရင္ထဲမွာ က်ဥ္္ခနဲ
လည္မ်ိဳမွာ နင္ခနဲ
ဒီကေန႔လည္း
မေန႔ကနဲ႔ တစ္ဘက္တစ္ဂိုးစီ။
ေနာက္ေကာက္က်သြားတဲ႔ အလြမ္းလို
သံုးပြဲဆက္တိုက္ ရႈံးရင္
နည္းျပပဲ အဆဲခံရတဲ့ေလာက
ကြင္းက စိမ္းစိမ္း, ျပာျပာ
သရဖူသာ အဓိကျပႆနာမွာ
ရင္ယားေနတဲ႔ ကဗ်ာက
ရင္ထဲမွာပဲ မီးေလာင္က်ေတာ့မယ္။
ခ်စ္တိုးႏြယ္ (2008 ဇန္န၀ါရီ ခ်ယ္ရီမဂၢဇင္း)



ဟြန္းသံကိုယ္စီ
အေဝးႀကီးမေတြးနဲ႔
ယင္နားသြားတာပဲ အဖတ္တင္မယ္
မင္းေပၚျဖတ္ပ်ံေနတဲ႔ ေလယာဥ္ပ်ံကဘယ္မွမေရာက္ဘူး
ျပန္ေနက်လမ္းေတာင္ ပိုေဝးလာသလိုထင္ရ
ကိုယ့္ဘဝကိုယ္မိၿပီတဲ႔လား
တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးစီလို႔ မေျပာနဲ႔
ကိုယ္နဲ႔ပတ္သက္သမွ် တစ္မ်ိဳးတစ္စားတည္းပဲ
ခ်စ္တာေတာင္ အဆဲခံရတယ္
ေပ်ာ္မိရင္ ေခါင္းကိုက္မယ္
ယမ္းပံုမီးက်လိုက္ ခ်ံဳးပြဲခ်လိုက္
အရွိန္ကို ေၾကာက္တတ္ရင္ အခ်ိန္ကိုလည္း ေၾကာက္ၾကည့္လိုက္
ငါတို႕ဟာ ျဖတ္ေလွ်ာက္ဘဝပဲ
ဇာတ္က စ, ၿပီးသား။
ေအာင္ခိုင္ၿမတ္ ( မေဟသီမဂၢဇင္းမွ)




မေအာင္ၿမင္ခဲ႔တဲ႔ကဗ်ာ
ရွာရာဂိုဗာက
တင္းနစ္ဝတ္စံုနဲ႕။
စကားလက္ဂ်ိဳဟန္ဆင္က
ပြဲတက္ဝတ္စံုနဲ႔။
ခ်ားလ္မင္းသားက
နန္းတက္ဝတ္စံုနဲ႕။
ကမၻာႀကီးက
ႏ်ဴကလီးယားအကၤီ်
ဆင္းရဲသားေဘာင္းဘီ
အိပ္ခ်္အိုင္ဗီ လက္ပတ္နာရီ
ေလာကဓံ တိုလီမိုလီ........နဲ႔။
ငါ့ကဗ်ာမွာ
အဝတ္အစားပါရဲ့လား။
သုခမိန္လႈိင္ ( Idea ..2006 April)




“လိပ္ျပာ၀ွက္သူ”

Posted on 1.4.09 by ChawEiMahn


ျပီးခဲ့တဲ့အတိတ္ကို
ေမ့ပစ္လိုက္ပါလား
ပစၥဳပၸန္ထဲက ကမၻာၾကီးကို
မ်က္မွန္စိမ္းတပ္ၾကည္႔မွာလား
ကိုယ္ရင္ထဲက အတၲေတြေရာ
အမွန္မွျမင္ရဲ႔လား . . .

မင္းကမဟုတ္ဘူး မဟုတ္ဘူးနဲ႔
ကြယ္ရာက်မွ တစ္ေယာက္တည္း
ဟုတ္ပါတယ္လို႔
တတ္တိတ္၀န္ခံေနတာ
ဘာလုပ္ဖို႕လဲ. . . .

ေျပာင္းလဲျခင္းေတြ တစ္ႏွစ္ျပီးတစ္ႏွစ္
ဒီေရတက္သလို ျမန္ဆန္ေနေပမယ့္
ငါႏွလံုးသားက
မင္း႐ွိတဲ့တစ္ေနရာတည္းကိုသာ
ေက်က္ဆူးခ်ထားမိတာ
တကယ္ေတာ့ ပံုျပင္ဇာတ္လမ္း မဟုတ္ပါဘူး. . .

မီးေမာင္းေတြ ပတ္လည္ထိုးထားတဲ့
ငါရင္ခြင္မွာ
ကိုယ္တိုင္ပူျခင္းထက္
မဆိုင္သူေတြပူေနတာကို
သနားမိတယ္. . . .

ဒီႏွစ္ေႏြမွာ
ကိုယ့္လိပ္ျပာ ကိုယ္သန္႔ဖို႔
တစ္ႏွစ္တာရဲ႔ အျပစ္ေတြအတြက္
ေဆးေၾကာဖို႔
သၾကၤန္ေရေတြ လံုေလာက္ေနဦးမွာပါ. . . .

ႏွစ္ေတြလည္းေျပာင္း
ပိေတာက္ေတြလဲတံုး
က်ဳံးေရလည္း ခန္းျပီဆိုရင္ေတာ့
ခ်စ္သူေရ
တိိတ္တိတ္ေလး ကိုယ္ကိုလာၾကည္႔ပါ
ကိုယ္လိပ္ျပာကို လံုျခံဳတဲ့
တစ္ေနရာမွာေတာ့
သို၀ွက္သိမ္းဆည္းထားခဲ့ပါ့မယ္ . . . ။


ေခ်ာအိမာန္(မႏၱေလး)
“နန္းျမင့္” ဂ်ာနယ္ အတြဲ(၂)၊ အမွတ္(၅၀) မွ



“ေက်းဇူးတင္ရွိျခင္း”
(ဒီကဗ်ာေလးကိုကၽြန္မရွာေနတာ။သႀကၤန္အတြက္
အမွတ္တရအေနနဲ႔ခုလိုတင္ခြင့္ရသြားတာကညီမေလး
ရတနာခ်ိဳရဲ့ဘေလာ့မွာေဖာ္ျပထားတာေၾကာင့္ပါ။
ရတနာကိုေတာ့ေက်းဇူးအထူးတင္ရမယ့္သူေလးပါ။

ရတနာရဲ့ဘေလာ့မွာသာလိပ္ျပာဝွက္သူကိုမေတြ႔ခဲ႔ရင္
ခုလိုကၽြန္မဘေလာ့မွာမွ်ေဝခြင့္ရဖို႔အေတာ္ခက္မွာပါ။

ႏွစ္ကူးအတာနဲ႔အတူကၽြန္မရဲ့လိပ္ျပာဝွက္သူကိုခံစား
ၾကည့္ၾကပါ။

ညီမေလးရတနာခ်ိဳလဲဘဝအတြက္ေအာင္ျမင္မႈ
ေတြကိုႀကိဳးစားသေလာက္ရရွိပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ပါေစလို႔ဆႏၵျပဳေပး
တယ္ေနာ္။

ညီမေလးရတနာဘယ္ေနရာမွာေရာက္ေနေန
အၿမဲသတိရလ်က္ပါ။

ကၽြန္မဒီဘေလာ့ေလာကထဲစတင္ေျခခ်ခြင့္ရေအာင္
ကူညီေပးတဲ႔သူအျဖစ္ညီမေလးရတနာခ်ိဳ
ကိုေက်းဇူးတင္အမွတ္ရလ်က္ပါ....။)

ေမာင္ရင္႔မာ(ေက်ာင္းကုန္း) ရဲ႕ စာစုအခ်ိဳ႕



ေမာင္ရင္႔မာ(ေက်ာင္းကုန္း) ရဲ႕ ေမာင္ငယ္ငယ္ကခေရဦး ႏွင္႔ ရသ စာတန္းမ်ား စာအုပ္မွ ကၽြန္မ ႏွစ္သက္ရာ စာပိုဒ္မ်ားကို ၿပန္လည္ တင္ၿပေပးထားပါတယ္။[ ဆက္ဖတ္ရန္ +/- ]



















ေခ်ာအိမာန္(မႏၱေလး)
၂၀၀၉ခုႏွစ္၊ ဧၿပီလ၂၁ ရက္


မွန္


အမွန္တရားက
ေဘာင္ခတ္ထားတဲ႔
စတုရန္းကြက္ေတြထဲကေန
ကိုယ္လြတ္ရုန္းခဲ႔တယ္.........

သံဆူးႀကိဳးေတြနဲ႔
ထပ္ဆင့္မြမ္းမံလိုက္ေတာ့
အႏုပညာေမွာ္ႀကိဳးေတြ
ေသြးစိမ္းစိမ္းထြက္မတတ္
မစာနာတတ္သူေတြကို
တဂိုး ရဲ့ အဆိပ္တစ္ခြက္နဲ႔
ပစ္ေပါက္လိုက္ခ်င္ရဲ့...........

ယံုၾကည္မႈခြန္အားန႔ဲေတာ့
အမွန္တရားကိုရွာေဖြေတြ႔ရွိႏိုင္ဖို႔
ငါ့ညေတြကို
အႀကိမ္ႀကိမ္ဝါးၿမိဳပစ္ခဲ႔တယ္.............။ ။